Onverwachts, voor het eerst weer sinds een jaar of zeven, weer twee konijntjes – Rose en Cody. Het was voor mij vanzelfsprekend dat zij dan weer bij elkaar zouden zitten, vroeg of laat. Toen ik vanmiddag in de schuur in de achtertuin bezig was en Cody steeds om mijn aandacht vroeg, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen hem daar te laten zitten. Ik heb dus wat spullen uit de schuur gehaald, op mijn kamer neergezet en Cody uit zijn ren buiten gehaald.

Een gevalletje 'gewoon doen en wel zien', iets waar ik niet echt van hou – eigenlijk heb ik liever zekerheid. Toch heb ik het erop gewaagd en Rose en Cody om half vier vanmiddag op mijn kamer samengezet. Geen neutraal terrein, maar gezien Rose haar hoofd en gezondheid leek dat mij veiliger. Sindsdien is het veel rennen, rijden en rusten. Ook vlak bij elkaar. Volgens mij herkennen ze elkaar wel een beetje, maar zijn er toch spanningen doordat de rangorde opnieuw bepaald moet worden.

Gisteren heb ik bij Ranzijn, een tuincentrum met een dierenafdeling, al het grootste binnenhok dat ik kon vinden meegenomen. 140×70 cm vond ik wel geschikt als nachthok voor de twee konijnen. Het is snel gegaan, maar het is goed zo. Ze zitten nu gezellig binnen en blijven misschien ook permanent binnen. Ik geniet nu al van de gekke streken die Cody binnen uithaalt. Het zal nog even duren voordat ze opnieuw aan elkaar gewend zijn, maar ik heb er vertrouwen in.

Veel liefs,
Melissa, Rose & Cody.